داده و اين روايت را نووى در تهذيب الاسماء بتغيير بسر وارد كرده و اين روايت اصلا مساسى با مطلوب كه مقبوليت ابو حنيفه نزد اهلبيت عليهم السلامست ندارد كه از آن بر تقدير تسليم هم مدح كسى از معصومين عليهم السلام ابو حنيفه را ثابت نمىشود كذب هفتم آنكه روايتى متضمن امر امام جعفر صادق عليه السّلام ابو حنيفه را بجواب دادن مردم بكتب اماميّه نسبت كرده و كابلى اين روايت و روايت مكالمه منصور در صواقع نقل كرده ليكن جسارت نسبت آن بأهل حق نيافته كذب هشتم آنكه اين هر دو روايت را بشرح تجريد علّامه حلّى نسبت نموده كذب نهم آنكه تصريح كرده كه اين هر دو روايت در شرح تجريد علّامه در مسئله تفضيل جناب امير عليه السّلام موجودست پس شاه صاحب بر نسبت اين اكاذيب دلسير نشده چندان دل داده بافترا و جسارت گرديدند كه نسبت اين هر دو روايت بالخصوص بشرح تجريد علّامه حلّى مع تعيين مبحث تفضيل جناب امير المؤمنين عليه السلام نمودند و نوبت را از يك خطا دو خطا سه خطا هم بالاتر رسانيدند اينك شرح تجريد علّامه حلّى حاضر و نسخ عديدهء آن در آفاق دائر و سائر للّه ملاحظه فرمايند و مبحث تفضيل جناب امير المؤمنين عليه السلام را بامعان و استيعاب ببينند و دريابند كه اين هر دو روايت در ان كجا مذكورست مثل اين جسارت و قلّت مبالات كمتر كسى را دست داده باشد و كابلى هم با وصف آن همه تحذلق و تشدق جسارت نسبت اين اكاذيب كه شاهصاحب درين مبحث بر زمان آورده‌اند با اهل حق نيافته بود آرى روايات ثلاثه أبى نسبت آن بأهل حق ذكر كرده شاهصاحب زيادة للفرع على الاصل آن را بأهل حق منسوب ساختند كذب دهم آنكه بمجالس المؤمنين نسبت كرده كه ابن عبّاس بحضور حضرت امير المؤمنين عليه السلام